Daar ben ik weer..

Daar ben ik weer..

writing

Daar ben ik weer. Zoals velen van jullie gemerkt hebben was het een behoorlijke poos stil op mijn blog. Niet dat ik het schrijven zat was, in tegendeel, maar ik vond het een griezelig idee dat mijn hele ‘hebben en houwen’ open en bloot op het internet staat. Daarbij heb ik geen flauw idee wie het allemaal lezen en bij wie het allemaal terecht komt, toch een gek idee. Ik ben er over aan het nadenken hoe ik een en ander wat anoniemer kan aanpakken, want ik wil wel van alles blijven delen met jullie, maar liever niet zo herkenbaar als nu.

Maar.. ik heb het schrijven heel erg gemist en vele vragen gekregen of ik misschien was gestopt (ja en nee), dus ik ga het weer oppakken. Ik weet nog niet waarover ik zal schrijven of hoe vaak ik zal schrijven. De lat te hoog leggen werkt voor mij in ieder geval niet, dus jullie zien vanzelf een nieuw blogje verschijnen.

 

 

Advertenties
Een diep verlangen..

Een diep verlangen..

baby-mickey

 

Gister keek ik samen met Anja naar de documentaire ‘Gay Babyboom’. Dit is een documentaire van Pim Mookhoek over het waarmaken van de kinderwens onder gays. Deze was dus gisteren,  12 januari om 21:00 uur, te zien bij BNN op NPO 3.

Een mooie documentaire over de wens van twee vrouwen om samen een kindje te krijgen. Het was zeer indrukwekkend en ook heel herkenbaar voor mij. Dit onderwerp is bij mij en Anja ook al vaker ter sprake gekomen en eigenlijk weten we allebei dat we een kinderwens hebben.

Bij mij is deze kinderwens er al jaren, en echt heel vurig, aanwezig. Nu ik ouder word, en er steeds meer mensen in mijn omgeving zwanger raken, houdt het mij ook steeds meer bezig. Ik heb een hele grote wens om een kindje te krijgen, maar voordat ik Anja leerde kennen durfde ik deze wens eigenlijk nooit hardop uit te spreken.

Bij mij gaat het gevoel zelfs zo ver dat ik eigenlijk een beetje jaloers wordt als ik weer een aankondiging van een zwangerschap op Facebook voorbij zie komen en ook krijg ik elke keer een beetje pijn in mijn buik. Het is niet dat ik het andere mensen niet gun, absoluut niet!, maar ik wil zelf zó graag. De grote vraag is kan het wel? En wat als het nooit zal lukken?

Tijdens onze gesprekken is naar voren gekomen dat Anja niet zo’n heftige drang heeft om de drager van ons kindje te zijn. Zij heeft niet die vurige wens om een zwangerschap zélf te ervaren. Bij mij is die vurige wens er wel. Wat zou ik graag een kindje willen dragen, en een zwangerschap en alles wat daar bij komt, zelf willen ervaren.

Ik heb zoveel vragen, zoveel onzekerheden. Mijn spierziekte is erfelijk, maar hoe het precies zit weet niemand. Wil ik dat risico nemen? Wil en kán ik een kindje deze spierziekte aandoen? Kan ik een kindje alle liefde, aandacht en veiligheid geven die het nodig heeft? Hoe kan ik de zorg voor een kleine combineren met alle zorg die ik zelf nodig heb? En dan heb ik nog de vragen over mijn eigen gezondheid. Kan mijn lichaam dit aan? Wat heeft het voor gevolgen op lichamelijk vlak? Ga ik dan nog verder achteruit?

Natuurlijk zijn er diverse scenario’s mogelijk en we hebben er ook al een heleboel laten passeren, maar wat de beste oplossing is in onze situatie weten we nog niet. De meeste mensen die dit lezen zullen waarschijnlijk denken, dan wordt Anja toch zwanger? Dan is de kans het grootste dat alles goed gaat. Ik kan en wil het idee van zélf zwanger zijn nog helemaal niet loslaten. Eigenwijs misschien, maar zo lang ik geen nee heb gehoord en er misschien mogelijkheden zijn die ikzelf niet zie, hou ik mij vast aan mijn wens.

Tegelijkertijd vind ik het doodeng om naar een arts te gaan en onze vragen voor te leggen. Angst voor een negatieve reacties is groot, en de kans dat mijn wens nooit uit zal komen… Het idee vind ik al hartverscheurend.

We hebben besloten om een en ander voor onszelf uit te gaan zoeken. We hebben behoefte aan een antwoord op onze vragen en dan kunnen we hopelijk een realistisch toekomstbeeld voor onszelf vormen. Super spannend..!

Hello 2017!

Hello 2017!

hny

Ja, daar zijn we dan! 2017 is begonnen… En net als iedereen moet ik daar nog even snel een blogje aan wijden natuurlijk. Als eerst wens ik iedereen een fantastisch, liefdevol en heel gezond nieuwjaar! Dat al jullie dromen uit mogen komen!

Overal lees ik blogs over goede voornemens, doelen en plannen voor het nieuwe jaar. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in, in die goede voornemens. Moet ik dan weer gaan uitkauwen dat ik eigenlijk wel een paar kilootjes kwijt wil en dat ik assertiever wil worden en meer uit het leven wil halen? Super saai en voor de hand liggend.

Mijn enige goede voornemen, of doel, of hoe je het noemen wil voor 2017 is dat ik meer wil schrijven. Meer blogs, meer verhalen, meer gedichten.. het maakt niet uit wat, maar ik wil gewoon vaker het papier, of eigenlijk het beeldscherm, gebruiken als uitlaatklep. Ik vind niets heerlijker dan mijn gedachten toevertrouwen aan het lege papier. Het is voor mij echt een hobby en voor hobby’s moet je tijd maken, toch?

Ook lijkt het me heel erg leuk om weer verhalen te gaan schrijven, of misschien zelfs wel een boek? Ik heb geleerd dat ik mijn verwachtingen niet te hoog moet leggen, dus een heel boek lijkt me nog een beetje hoog gegrepen, maar eens in de zoveel tijd een mooi verhaal schrijven moet wel lukken. Daarmee dwing ik mezelf ook meteen om wat meer tijd vrij te maken voor mijn grootste hobby.

Waarschijnlijk kunnen jullie dus over een tijdje ook mee genieten van mijn schrijfsels. Het bloggen blijf ik uiteraard ook gewoon doen, dat vind ik ook echt héél leuk om te doen. Heel erg leuk om te zien dat ik een aantal trouwe volgers heb en dat mijn blog ook bijna dagelijks wordt bezocht. Dat waardeer ik enorm. Bedankt daarvoor! 🙂 Ik heb een paar leuke plannetjes voor mijn blog, maar daar moet ik nog even over brainstormen. Later meer.

Wat zijn jullie goede voornemens?

 

 

2016 zit er bijna op!

2016 zit er bijna op!

 

Door de decemberdrukte ben ik er niet meer aan toe gekomen om te schrijven, helaas. Er zijn een hoop leuke dingen gebeurd; surprises met de familie, een SinterSanta dobbelspel met mijn zorgverleners, een kerstkrans knutselen, vervolgens nog een kerststukje in elkaar gezet, de prachtige musical The Bodyguard gezien, hele fijne kerstdagen gehad met heerlijk eten en leuke cadeau’s.. en nu leven we toe naar de laatste stuiptrekking van 2016.. oud & nieuw. Samen met Anja vier ik het, gewoon lekker thuis. Zelf oliebollen bakken (nou ja, Anja dan, ik kijk alleen toe… vies gedoe). En voor Anja (wederom kijk ik alleen toe..) een pakket vuurwerk. Gezellig de televisie aan en aftellen maar.. op naar 2017! Oh ja, en vergeet Luna niet, die zal ons vergezellen. Waarschijnlijk vanaf de eetkamerstoel, want dat is tegenwoordig haar favoriete plekje. De schat.

Er is in het afgelopen jaar veel gebeurd, met als hoogtepunt ‘DE VERLOVING’. Wat een mooie dag, wat een bijzonder moment was dat. En wat ben ik nog steeds ontzettend blij dat we dit hebben gedaan. Wanneer we gaan trouwen en hoe of wat, dat weten we nog láng niet (sorry voor al mijn ongeduldige vriendinnen), maar dat het voornemen er is, daar ben ik héél erg gelukkig mee. Dat voelt enorm fijn.

Natuurlijk waren er veel meer hoogtepunten, maar deze vallen allemaal in het niet bij onze mooie fijne dag, dus deze laat ik dan ook buiten beschouwing. Stilstaan bij de dieptepunten, daar knapt niemand van op, dus dat doe ik dan ook lekker niet.

2017 zal voor ons weer genoeg in petto hebben, mooie dingen, leuke dingen, verdrietige dingen.. Kom maar op, ik ben er aan toe 🙂

 

Poes Luna.. the story continues

Poes Luna.. the story continues

luna

Een tijdje terug schreef ik een blog over onze aanloopkat. We waren toen al van plan om de poes een keer mee te nemen naar de dierenarts om haar te laten nakijken en om erachter te komen of zij gechipt zou zijn. We konden hier in de omgeving niet ontdekken wie haar baasje was en inmiddels slaapt, eet, poept en plast ze dagelijks bij ons. En o ja, er ligt ook al een cadeau voor haar onder de kerstboom. Ons aangenomen ‘kind’ 😉

Uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt bij de dierenarts waar mijn ouders ook altijd heen gaan voor hun ‘dierentuin’. Toch prettig om te weten dat je een kundige arts te spreken krijgt.

Mijn ouders hadden nog een kattenreismandje te leen en gelukkig was het heel eenvoudig om Luna daar in te krijgen. Ze was behoorlijk angstig en vond de reis naar de dierenarts helemaal niet leuk, maar goed, het was voor haar eigen bestwil.

Bij de dierenarts aangekomen bleek Luna ‘helaas’ wel gechipt te zijn. In eerste instantie kon de assistente geen gegevens van de eigenaar vinden, maar na even zoeken vond ze deze wel. Het bleek dat de eigenaar hier in het blok tegenover ons woont, een buurman van mijn zus. Bij de dierenarts heb ik gelijk naar de opgegeven telefoonnummers gebeld, maar helaas bestond één telefoonnummer niet meer en het andere nummer werd niet opgenomen.

Een bizar feitje, in de chip gegevens stond ook de naam van poes vermeld en ze heet dus écht Luna. Raar maar waar.

luna-2

Na even staan dubben hebben we toch besloten om Luna na te laten kijken en volgens de dierenarts heeft ze een vlooienallergie, dat verklaart al haar korstjes op haar huid. Ze heeft een prikje gekregen tegen de jeuk en de dierenarts heeft haar ontwormd.

’s Avonds, direct na het dierenartsbezoek, zijn we bij de betreffende eigenaar langsgegaan, maar natuurlijk was hij niet thuis. De volgende dag was hij wel thuis en hebben we hem kunnen spreken. Het blijkt dat hij zijn kat de laatste tijd wel vaak kwijt was, maar hij dacht wel dat ze ergens anders te eten kreeg. De poes was eigenlijk van zijn huisgenoot (en staat ook op naam van zijn ex-huisgenoot) maar zijn huisgenoot heeft poes bij hem achtergelaten. De buurman leek het niet zo’n probleem te vinden dat ze veel bij ons was en als we haar niet meer wilde, dan moesten we haar maar geen eten meer geven, dan kwam ze wel bij hem terug.

Nou weet ik dat katten vaak hun eigen baasje uitkiezen, dus het lijkt mij niet dat ze ‘zomaar’ bij ons komt buurten. Ook zie ik het absoluut niet zitten om de poes niet meer te voeren en voor een dichte deur te laten staan. De buurman zei dat hij weinig thuis is en dat poes dan buiten rondloopt en niet naar binnen kan. Met de koude maanden in het vooruitzicht vind ik dat echt heel zielig én ze is gewoon niet bij ons weg te slaan. Ze gaat naar buiten en vervolgens staat ze alweer voor onze deur om binnen gelaten te worden. Het lijkt erop dat ze het hier prima naar haar zin heeft.

Luna 3.png

We zouden Luna graag overnemen omdat ze zo vaak hier is en omdat zij behandelt moet worden voor haar huid. Ook moet zij goede voeding krijgen voor haar huid en zij kwam ondervoed bij ons aan, wat voor mij een teken is dat zij geen goede voeding kreeg. We willen graag dat Luna het naar haar zin heeft en een zo goed mogelijke verzorging krijgt. De buurman lijkt niet zo geïnteresseerd en heeft na ons bezoek ook niks meer laten weten, terwijl poes nog steeds 24/7 bij ons verblijft.

We beraden ons nog over vervolgstappen en voorlopig heeft Luna haar plekje hier wel gevonden. Wordt weer vervolgd dus…

 

 

 

What’s in a name?

What’s in a name?

 

Één van mijn volgers vroeg mij een tijdje terug hoe de naam van mijn blog is ontstaan en toen kreeg ik het idee om er een blog aan te wijden.

Een hele poos geleden was ik aan het brainstormen over mijn blog. Samen met Nina, mijn zus, besprak ik hoe mijn blog eruit moest gaan zien en ik beloofde om na te gaan denken over een naam.

Ik kan je zeggen, dat vond ik écht het allermoeilijkste van de hele blog starten. Wat is leuk, wat is pakkend en het moet ook nog te relateren zijn aan de inhoud van mijn blog. Snel was ik er wel over uit dat het engels moest zijn. Geen idee waarom maar dat bekt toch lekkerder op de een of andere manier. Verder heb ik een grote hekel aan engels dus een engelse blog zal je hier nooit vinden van mijn hand, sorry.

 

logo

De naam van mijn blog moest iets hebben wat te linken was aan de inhoud van mijn blog. Ik wist toen al dat ik veel persoonlijke verhalen zou schrijven dus moest het iets zijn wat op mij zou slaan. Ik wilde iets wat ook een knipoog zou geven naar mijn spierziekte. Een flinke dosis zelfspot is mij immers niet vreemd. Ook heeft deze blog voor mij een groot ‘dagboek’ gehalte dus dat was ook iets wat er in terug moest komen.

Op een gegeven moment kwam iemand in mijn omgeving (Nina volgens mij?) met het gedeelte ‘lazy legs’. Ik plakte daar nog ‘diary’ aan vast en vrij eenvoudig was daar mijn blognaam geboren. Mijn blognaam moet je dus met een flinke korrel zout nemen, maar ik vind ‘m super goed bij mij passen. Niet te serieus, lekker dubbelzinnig.

Mijn zus heeft een logo erbij gemaakt, helemaal naar mijn wensen. Ik wilde iets vrouwelijks met de benen en een dagboekslotje erbij. Ik ben er heel erg blij mee! Bedankt Nien!

Voor de bloggers onder ons: hoe heet jouw blog en hoe kwam je op de naam? Ik ben heel benieuwd!

 

Plog #2

Plog #2

Hier weer een plog voor jullie. Aan het aantal views te merken vonden jullie mijn vorige plog best wel leuk, dus heb ik besloten er weer eentje te schrijven. Het lukt me nog niet om wekelijks een plog te plaatsen omdat ik gewoon 9 van de 10 keer vergeet om foto’s te maken van alles. Ik doe mijn best om het in m’n systeem te krijgen, haha. Hoe doen andere mensen dat? Wordt het vanzelf automatisme om van elk dingetje een foto te maken?

bestand_000-14
Ook Anja is sinds een paar weken begonnen met zwemtraining, onder het mom van jij gaat sporten, dan ik ook. Vorige week bracht ik haar een keertje weg, maar helaas kon ik vanuit de ‘wachtruimte’ niet naar het zwembad kijken. Het uurtje heb ik dus maar gebruikt om wat administratieve zaken en telefoontjes af te handelen. Ik kon gelukkig nog wel even kijken hoe charmant haar nieuwe badmuts stond, doordat ik wel door deze ruit kon kijken. Helaas voor jullie heb ik dan weer geen foto van Anja met muts, sorry 😉

bestand_000-15
Lieve Luna blijft op bezoek komen. Nu heeft ze ook de bank ontdekt en ze vindt het heerlijk om lekker op de bank te liggen en te kroelen. Super schattig! Komende week moet ze (helaas voor haar) naar de dierenarts om te zien of ze gechipt is en voor controle. Spannend.

bestand_001-8
Van het weekend ging ik samen met Anja en mijn zus naar Den Haag. Shoppen!
Bij de SoLow kon Anja zich niet beheersen, ze is gek van deze emoticon zooi, en moest ze even gek op de foto. Dus nu natuurlijk ook op het wereldwijde web, oeps.

bestand_006-5Anja kreeg van de Sint (haha!) een sushi starterskit in haar schoen. Ze is van de week zelf aan de slag gegaan en taaa-daa, prachtige sushi! Helaas vind ik het zelf absoluut niet lekker, en daar baal ik ook erg van als ik dit zie. Het ziet er zo mooi en leuk uit….. 😦

bestand_000-16
Lekker op tijd, alvast een paar kerstcadeautjes ingepakt. Ik vertel er maar niet bij dat alle kerstcadeautjes al in huis zijn…. nog een weekje geduld dan mogen ze ein-de-lijk onder de kerstboom. Zo leuk, kan niet wachten. Ik vind de decembermaand echt zo’n leuke gezellige maand!

bestand_000-17
Van de week vertelde Anja dat zij altijd een leuk spel speelde vroeger, Barricade. Ik kende het niet, maar Anja wist zelf een mooie ‘ghetto’ versie te ontwerpen. Lekker oldskool met een wit a4, gekleurd papier, een schaar en een pen kom je heel ver. We hebben gezellig samen gespeeld, al duurde het bij mij even voor dat ik het principe door had.

bestand_000-18
Dit schattige pannetje zag de Sint waarschijnlijk bij Xenos liggen. Gelijk uitgeprobeerd, behalve het feit dat de pannenkoeken voor geen meter om te draaien waren door het kleine formaat, waren ze wel heel lekker en zagen ze er lief uit (wel meer een soort tijgers dan beren eigenlijk, maar goed).

bestand_000-19
Bij SoLow zag ik dit hele gave kastje wat geweldig bij de bordjes en stijl in mijn huis past. Na een beetje afdingen (want de knopjes ontbraken) kreeg ik wel 5 hele euro’s korting. Toch ging ik overstag en nu prijkt dit mooie kastje in mijn woonkamer. Zeg nou zelf, is toch een heel leuk kastje?!

bestand_002-8
Dit spelletje zat in mijn schoen, super tof! Met Anja speelde ik dit vorig jaar tijdens ons weekendje weg in Arnhem voor het eerst. Ik won………… en ook deze keer won ik (inderdaad ik kan niet zo goed tegen mijn verlies, sorry).

Dit was ‘m weer voor deze keer. Hopelijk vonden jullie het leuk om te bekijken. Laten jullie een reactie achter? 🙂