Een diep verlangen..

Een diep verlangen..

baby-mickey

 

Gister keek ik samen met Anja naar de documentaire ‘Gay Babyboom’. Dit is een documentaire van Pim Mookhoek over het waarmaken van de kinderwens onder gays. Deze was dus gisteren,  12 januari om 21:00 uur, te zien bij BNN op NPO 3.

Een mooie documentaire over de wens van twee vrouwen om samen een kindje te krijgen. Het was zeer indrukwekkend en ook heel herkenbaar voor mij. Dit onderwerp is bij mij en Anja ook al vaker ter sprake gekomen en eigenlijk weten we allebei dat we een kinderwens hebben.

Bij mij is deze kinderwens er al jaren, en echt heel vurig, aanwezig. Nu ik ouder word, en er steeds meer mensen in mijn omgeving zwanger raken, houdt het mij ook steeds meer bezig. Ik heb een hele grote wens om een kindje te krijgen, maar voordat ik Anja leerde kennen durfde ik deze wens eigenlijk nooit hardop uit te spreken.

Bij mij gaat het gevoel zelfs zo ver dat ik eigenlijk een beetje jaloers wordt als ik weer een aankondiging van een zwangerschap op Facebook voorbij zie komen en ook krijg ik elke keer een beetje pijn in mijn buik. Het is niet dat ik het andere mensen niet gun, absoluut niet!, maar ik wil zelf zó graag. De grote vraag is kan het wel? En wat als het nooit zal lukken?

Tijdens onze gesprekken is naar voren gekomen dat Anja niet zo’n heftige drang heeft om de drager van ons kindje te zijn. Zij heeft niet die vurige wens om een zwangerschap zélf te ervaren. Bij mij is die vurige wens er wel. Wat zou ik graag een kindje willen dragen, en een zwangerschap en alles wat daar bij komt, zelf willen ervaren.

Ik heb zoveel vragen, zoveel onzekerheden. Mijn spierziekte is erfelijk, maar hoe het precies zit weet niemand. Wil ik dat risico nemen? Wil en kán ik een kindje deze spierziekte aandoen? Kan ik een kindje alle liefde, aandacht en veiligheid geven die het nodig heeft? Hoe kan ik de zorg voor een kleine combineren met alle zorg die ik zelf nodig heb? En dan heb ik nog de vragen over mijn eigen gezondheid. Kan mijn lichaam dit aan? Wat heeft het voor gevolgen op lichamelijk vlak? Ga ik dan nog verder achteruit?

Natuurlijk zijn er diverse scenario’s mogelijk en we hebben er ook al een heleboel laten passeren, maar wat de beste oplossing is in onze situatie weten we nog niet. De meeste mensen die dit lezen zullen waarschijnlijk denken, dan wordt Anja toch zwanger? Dan is de kans het grootste dat alles goed gaat. Ik kan en wil het idee van zélf zwanger zijn nog helemaal niet loslaten. Eigenwijs misschien, maar zo lang ik geen nee heb gehoord en er misschien mogelijkheden zijn die ikzelf niet zie, hou ik mij vast aan mijn wens.

Tegelijkertijd vind ik het doodeng om naar een arts te gaan en onze vragen voor te leggen. Angst voor een negatieve reacties is groot, en de kans dat mijn wens nooit uit zal komen… Het idee vind ik al hartverscheurend.

We hebben besloten om een en ander voor onszelf uit te gaan zoeken. We hebben behoefte aan een antwoord op onze vragen en dan kunnen we hopelijk een realistisch toekomstbeeld voor onszelf vormen. Super spannend..!

Advertenties
Hello 2017!

Hello 2017!

hny

Ja, daar zijn we dan! 2017 is begonnen… En net als iedereen moet ik daar nog even snel een blogje aan wijden natuurlijk. Als eerst wens ik iedereen een fantastisch, liefdevol en heel gezond nieuwjaar! Dat al jullie dromen uit mogen komen!

Overal lees ik blogs over goede voornemens, doelen en plannen voor het nieuwe jaar. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in, in die goede voornemens. Moet ik dan weer gaan uitkauwen dat ik eigenlijk wel een paar kilootjes kwijt wil en dat ik assertiever wil worden en meer uit het leven wil halen? Super saai en voor de hand liggend.

Mijn enige goede voornemen, of doel, of hoe je het noemen wil voor 2017 is dat ik meer wil schrijven. Meer blogs, meer verhalen, meer gedichten.. het maakt niet uit wat, maar ik wil gewoon vaker het papier, of eigenlijk het beeldscherm, gebruiken als uitlaatklep. Ik vind niets heerlijker dan mijn gedachten toevertrouwen aan het lege papier. Het is voor mij echt een hobby en voor hobby’s moet je tijd maken, toch?

Ook lijkt het me heel erg leuk om weer verhalen te gaan schrijven, of misschien zelfs wel een boek? Ik heb geleerd dat ik mijn verwachtingen niet te hoog moet leggen, dus een heel boek lijkt me nog een beetje hoog gegrepen, maar eens in de zoveel tijd een mooi verhaal schrijven moet wel lukken. Daarmee dwing ik mezelf ook meteen om wat meer tijd vrij te maken voor mijn grootste hobby.

Waarschijnlijk kunnen jullie dus over een tijdje ook mee genieten van mijn schrijfsels. Het bloggen blijf ik uiteraard ook gewoon doen, dat vind ik ook echt héél leuk om te doen. Heel erg leuk om te zien dat ik een aantal trouwe volgers heb en dat mijn blog ook bijna dagelijks wordt bezocht. Dat waardeer ik enorm. Bedankt daarvoor! 🙂 Ik heb een paar leuke plannetjes voor mijn blog, maar daar moet ik nog even over brainstormen. Later meer.

Wat zijn jullie goede voornemens?