2016 zit er bijna op!

2016 zit er bijna op!

 

Door de decemberdrukte ben ik er niet meer aan toe gekomen om te schrijven, helaas. Er zijn een hoop leuke dingen gebeurd; surprises met de familie, een SinterSanta dobbelspel met mijn zorgverleners, een kerstkrans knutselen, vervolgens nog een kerststukje in elkaar gezet, de prachtige musical The Bodyguard gezien, hele fijne kerstdagen gehad met heerlijk eten en leuke cadeau’s.. en nu leven we toe naar de laatste stuiptrekking van 2016.. oud & nieuw. Samen met Anja vier ik het, gewoon lekker thuis. Zelf oliebollen bakken (nou ja, Anja dan, ik kijk alleen toe… vies gedoe). En voor Anja (wederom kijk ik alleen toe..) een pakket vuurwerk. Gezellig de televisie aan en aftellen maar.. op naar 2017! Oh ja, en vergeet Luna niet, die zal ons vergezellen. Waarschijnlijk vanaf de eetkamerstoel, want dat is tegenwoordig haar favoriete plekje. De schat.

Er is in het afgelopen jaar veel gebeurd, met als hoogtepunt ‘DE VERLOVING’. Wat een mooie dag, wat een bijzonder moment was dat. En wat ben ik nog steeds ontzettend blij dat we dit hebben gedaan. Wanneer we gaan trouwen en hoe of wat, dat weten we nog láng niet (sorry voor al mijn ongeduldige vriendinnen), maar dat het voornemen er is, daar ben ik héél erg gelukkig mee. Dat voelt enorm fijn.

Natuurlijk waren er veel meer hoogtepunten, maar deze vallen allemaal in het niet bij onze mooie fijne dag, dus deze laat ik dan ook buiten beschouwing. Stilstaan bij de dieptepunten, daar knapt niemand van op, dus dat doe ik dan ook lekker niet.

2017 zal voor ons weer genoeg in petto hebben, mooie dingen, leuke dingen, verdrietige dingen.. Kom maar op, ik ben er aan toe 🙂

 

Advertenties
Poes Luna.. the story continues

Poes Luna.. the story continues

luna

Een tijdje terug schreef ik een blog over onze aanloopkat. We waren toen al van plan om de poes een keer mee te nemen naar de dierenarts om haar te laten nakijken en om erachter te komen of zij gechipt zou zijn. We konden hier in de omgeving niet ontdekken wie haar baasje was en inmiddels slaapt, eet, poept en plast ze dagelijks bij ons. En o ja, er ligt ook al een cadeau voor haar onder de kerstboom. Ons aangenomen ‘kind’ 😉

Uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt bij de dierenarts waar mijn ouders ook altijd heen gaan voor hun ‘dierentuin’. Toch prettig om te weten dat je een kundige arts te spreken krijgt.

Mijn ouders hadden nog een kattenreismandje te leen en gelukkig was het heel eenvoudig om Luna daar in te krijgen. Ze was behoorlijk angstig en vond de reis naar de dierenarts helemaal niet leuk, maar goed, het was voor haar eigen bestwil.

Bij de dierenarts aangekomen bleek Luna ‘helaas’ wel gechipt te zijn. In eerste instantie kon de assistente geen gegevens van de eigenaar vinden, maar na even zoeken vond ze deze wel. Het bleek dat de eigenaar hier in het blok tegenover ons woont, een buurman van mijn zus. Bij de dierenarts heb ik gelijk naar de opgegeven telefoonnummers gebeld, maar helaas bestond één telefoonnummer niet meer en het andere nummer werd niet opgenomen.

Een bizar feitje, in de chip gegevens stond ook de naam van poes vermeld en ze heet dus écht Luna. Raar maar waar.

luna-2

Na even staan dubben hebben we toch besloten om Luna na te laten kijken en volgens de dierenarts heeft ze een vlooienallergie, dat verklaart al haar korstjes op haar huid. Ze heeft een prikje gekregen tegen de jeuk en de dierenarts heeft haar ontwormd.

’s Avonds, direct na het dierenartsbezoek, zijn we bij de betreffende eigenaar langsgegaan, maar natuurlijk was hij niet thuis. De volgende dag was hij wel thuis en hebben we hem kunnen spreken. Het blijkt dat hij zijn kat de laatste tijd wel vaak kwijt was, maar hij dacht wel dat ze ergens anders te eten kreeg. De poes was eigenlijk van zijn huisgenoot (en staat ook op naam van zijn ex-huisgenoot) maar zijn huisgenoot heeft poes bij hem achtergelaten. De buurman leek het niet zo’n probleem te vinden dat ze veel bij ons was en als we haar niet meer wilde, dan moesten we haar maar geen eten meer geven, dan kwam ze wel bij hem terug.

Nou weet ik dat katten vaak hun eigen baasje uitkiezen, dus het lijkt mij niet dat ze ‘zomaar’ bij ons komt buurten. Ook zie ik het absoluut niet zitten om de poes niet meer te voeren en voor een dichte deur te laten staan. De buurman zei dat hij weinig thuis is en dat poes dan buiten rondloopt en niet naar binnen kan. Met de koude maanden in het vooruitzicht vind ik dat echt heel zielig én ze is gewoon niet bij ons weg te slaan. Ze gaat naar buiten en vervolgens staat ze alweer voor onze deur om binnen gelaten te worden. Het lijkt erop dat ze het hier prima naar haar zin heeft.

Luna 3.png

We zouden Luna graag overnemen omdat ze zo vaak hier is en omdat zij behandelt moet worden voor haar huid. Ook moet zij goede voeding krijgen voor haar huid en zij kwam ondervoed bij ons aan, wat voor mij een teken is dat zij geen goede voeding kreeg. We willen graag dat Luna het naar haar zin heeft en een zo goed mogelijke verzorging krijgt. De buurman lijkt niet zo geïnteresseerd en heeft na ons bezoek ook niks meer laten weten, terwijl poes nog steeds 24/7 bij ons verblijft.

We beraden ons nog over vervolgstappen en voorlopig heeft Luna haar plekje hier wel gevonden. Wordt weer vervolgd dus…

 

 

 

What’s in a name?

What’s in a name?

 

Één van mijn volgers vroeg mij een tijdje terug hoe de naam van mijn blog is ontstaan en toen kreeg ik het idee om er een blog aan te wijden.

Een hele poos geleden was ik aan het brainstormen over mijn blog. Samen met Nina, mijn zus, besprak ik hoe mijn blog eruit moest gaan zien en ik beloofde om na te gaan denken over een naam.

Ik kan je zeggen, dat vond ik écht het allermoeilijkste van de hele blog starten. Wat is leuk, wat is pakkend en het moet ook nog te relateren zijn aan de inhoud van mijn blog. Snel was ik er wel over uit dat het engels moest zijn. Geen idee waarom maar dat bekt toch lekkerder op de een of andere manier. Verder heb ik een grote hekel aan engels dus een engelse blog zal je hier nooit vinden van mijn hand, sorry.

 

logo

De naam van mijn blog moest iets hebben wat te linken was aan de inhoud van mijn blog. Ik wist toen al dat ik veel persoonlijke verhalen zou schrijven dus moest het iets zijn wat op mij zou slaan. Ik wilde iets wat ook een knipoog zou geven naar mijn spierziekte. Een flinke dosis zelfspot is mij immers niet vreemd. Ook heeft deze blog voor mij een groot ‘dagboek’ gehalte dus dat was ook iets wat er in terug moest komen.

Op een gegeven moment kwam iemand in mijn omgeving (Nina volgens mij?) met het gedeelte ‘lazy legs’. Ik plakte daar nog ‘diary’ aan vast en vrij eenvoudig was daar mijn blognaam geboren. Mijn blognaam moet je dus met een flinke korrel zout nemen, maar ik vind ‘m super goed bij mij passen. Niet te serieus, lekker dubbelzinnig.

Mijn zus heeft een logo erbij gemaakt, helemaal naar mijn wensen. Ik wilde iets vrouwelijks met de benen en een dagboekslotje erbij. Ik ben er heel erg blij mee! Bedankt Nien!

Voor de bloggers onder ons: hoe heet jouw blog en hoe kwam je op de naam? Ik ben heel benieuwd!